Polish (Poland)English (United Kingdom)Deutsch (DE-CH-AT)

Znaki nawigacyjne - widziane z bliska


    Obserwowane ze statków znaki nawigacyjne znajdują się zwykle w znacznej od nich odległości. Nie dotyczy to, rzadkich na szczęście sytuacji - kiedy statek skutkiem różnych okoliczności, wejdzie w bezpośredni (niekiedy nawet brutalny) kontakt z którymś z nich.

    Powyższa uwaga nie odnosi się rzecz jasna do statków serwisowych, obsługujących znaki nawigacyjne. Ich łagodne (niemal niewyczuwalne) zetknięcia z tymi znakami, są jak najbardziej wskazane. Praktyka czyni mistrza! Więc statki hydrograficzne nie obawiają się umieszczonych na wodzie znaków nawigacyjnych i odwrotnie. Zresztą, samo dotarcie do znaku nawigacyjnego, oznacza jedynie początek niezbędnej i odpowiedzialnej pracy. Dzięki temu ekipa remontowo – konserwacyjna ma otwarte pole do działania.

    Biorąc pod uwagę, że poza latarniami morskimi, pozostałe znaki nawigacyjne absolutnie nie nadają się do zwiedzania – to może warto przybliżyć sylwetki, przynajmniej niektórych z nich. Zatem, do rzeczy...

 

Nabieżnik Bykowo

Światła sektorowe Domańce i Babina

Stawa Nr 20

Nabieżnik Święta

1. Brama Torowa

4. Brama Torowa, stawa zachodnia

Stepnica - wejście

Latarnia w Niechorzu –  jak kameleon

Latarnia morska "Kikut"

Dalba 44

Pławy

Pława N-2

Załadunek, transport i kotwiczenie pław

Radiolatarnia w Świnoujściu

Stawa "Młyny"

Stawa "Galeriowa"

Światło sektorowe Ińskie

Oznakowanie nawigacyjne portu Mrzeżyno

Nabieżnik Łąki - Stawa Górna

 

 


 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik Bykowo

    Nabieżnik składa się z 2 staw (wież) różnej wysokości zbudowanych w 1932r. na północno wschodnim brzegu Wyspy Dębina. W bezpośrednim sąsiedztwie tego znaku nawigacyjnego znajdują się Babina i Czepina stanowiące połączenia wodne łączące Jezioro Dąbie z Odrą wchodzącą w skład morskich wód wewnętrznych. Samo Jezioro Dąbie należy do wód śródlądowych. Nabieżnik usytuowany jest pomiędzy 56 a 56,5 km toru wodnego Świnoujście- Szczecin. Wyznacza on kierunek 174º. Na obydwóch stawach znajdują się światła nawigacyjne. Dostęp do staw nabieżnika umożliwiają 2 pomosty cumownicze, wykorzystywane również do krótkotrwałego postoju jachtów i innych niewielkich jednostek pływających. Odległość pomiędzy stawami wynosi ok 520 m. Zasięg świateł wynosi ok 5 mil morskich (9,3km). Zasilanie kablami. W razie zaniku prądu w sieci elektrycznej, zasilanie z akumulatorów ładowanych przez ogniwa solarne.

Stawa górna

    Oddalona jest o 595m na wschód od osi toru wodnego Świnoujście- Szczecin. Fundamentem jest cokół betonowy. Centralny, cylindryczny szyb komunikacyjny ma średnicę 1,5m. Otoczony jest 4 ścienną , nitowaną konstrukcją ażurową o wysokości 25m. U szczytu konstrukcji znajduje się 2 poziomowa laterna zwieńczona stożkowym dachem. Laterna posiada 2 galeryjki. Widok stawy przedstawiają poniższe fotografie.

Stawa dolna

    Posiada wysokość konstrukcji 13,6m. Analogicznie jak stawa górna posadowiona jest na betonowym cokole (fundamencie). Cylindryczny szyb komunikacyjny ma większą średnicę niż w stawie górnej. Średnica wewnętrzna wynosi bowiem 2,47m. Wewnątrz szybu znajdują się drabiny przedzielone spocznikami. Analogicznie jak w stawie górnej, światło dzienne dociera do wnętrza przez okrągłe okna (bulaje). Laterna również jest 2 poziomowa oraz przykryta stożkowym daszkiem. Stawa dolna nie posiada zewnętrznej konstrukcji ażurowej. Widok tej stawy oraz widok jej otoczenia, przedstawia poniższa galeria zdjęć.

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Światła sektorowe Domańce i Babina

    Światła sektorowe o barwach: biała- czerwona- biała oznakowują miejsca, w których prostoliniowe odcinki toru wodnego zmieniają kierunek.

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Stawa Nr 20

    Usytuowana jest w Roztoce Odrzańskiej, wchodzącej w skład morskich wód wewnętrznych. Jej fundament posiada silną konstrukcję odporną na nacisk lodu. Poniższa galeria zdjęć przedstawia widok ogólny stawy, jej wnętrze oraz optykę.

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik Święta (stawa górna).

    Jest to ostatni nabieżnik, prowadzący statki od morza do portu w Szczecinie. Zbudowany został w południowej części wyspy Dębina, nad malowniczym połączeniem wodnym Odry z Jeziorem Dąbie. Ten akwen również nosi nazwę Święta. Górna stawa nabieżnika jest wyposażona w światło, widzialne z odległości 5 mil morskich (9,3 km) i wraz ze stawą dolną wyznacza kierunek 198º. Gdyby nie komary i inne dokuczliwe fruwaki, to ta część wyspy idealnie nadawała by się do biwakowania dla osób uprawiających turystykę wodną. Fama głosi, że płynącym wpław Świętą w kierunku jeziora - zostaną odpuszczone wszelkie dawne grzechy. Natomiast poruszający się w kierunku przeciwnym, mogą uzyskać odpust nawet do 5 lat naprzód. Kto chce, niech w to wierzy. Załączona galeria zdjęć przedstawia stawę górną, widok na stawę dolną oraz okolicę.

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

1 Brama Torowa.

    Układ 2 staw (wież) usytuowany jest u wejścia do Kanału Piastowskiego od strony Zalewu Szczecińskiego. W przeciwieństwie do pozostałych 3 bram torowych - zbudowany został na lądzie. Zespół wszystkich 4 bram torowych wyznacza kierunki 321º – 141º. Pomiędzy stawami przepływają statki.
    Wschodnia stawa pomalowana na kolor czerwony, zbudowana została na południowym krańcu Wyspy Karsibór. Zlokalizowana jest o 128m na wschód od osi toru wodnego. Emituje dwustronnie światło barwy czerwonej. Wewnątrz stawy znajdują się ponadto urządzenia VTS a wyróżnia ją antena radarowa umieszczona nad laterną. Na konstrukcji wieży umieszczony jest ponadto buczek mgłowy.
    Zachodnia stawa pomalowana na kolor zielony, zbudowana jest na południowo -wschodnim krańcu Wyspy Uznam. Zlokalizowana jest o 130m na zachód od osi toru wodnego. Emituje dwustronnie światło barwy zielonej. Oprócz światła głównego, na wieży umieszczone jest również światło sektorowe o barwie białej i czerwonej. Światło czerwone ostrzega przed płytkowodnym akwenem Ławicy Osieckiej.
    Obydwie stawy (wieże) mają taką samą konstrukcję. Posadowienie stalowej, nitowanej wieży stanowi monolityczna, szkieletowa konstrukcja betonowa wypełniona cegłą. . Natomiast czterościenna, ażurowa konstrukcja stalowa zwieńczona jest cylindryczną 2 kondygnacyjną laterna z 2 galeryjkami. Wewnątrz konstrukcji ażurowej umieszczony jest cylindryczny szyb komunikacyjny o średnicy 1,5m.
    Najbliższe otoczenie 1. Bramy Torowej stanowią Wielki i Mały Zalew Szczeciński, Południowe części wysp Uznam i Karsibór, Kanał Piastowski oraz falochrony osłaniające podejście do tego kanału od strony Zalewu Szczecińskiego. Załączona galeria zdjęć przedstawia obydwie stawy 1. Bramy Torowej wraz z ich najbliższą okolicą.


***

 autor: Ziemowit Sokołowski

4. Brama Torowa, stawa zachodnia.

    Lokalizacja, budowa oraz przeznaczenie bram torowych, usytuowanych na drodze wodnej Bałtyk - Szczecin, zostały już wcześniej opisane w zakładce Inne-->Inne znaki nawigacyjne. Brama torowa jest świetlnym znakiem nawigacyjnym, składającym się z 2 staw (wież). Pomiędzy nimi przepływają statki. W akwenie Zalewu Szczecińskiego usytuowane są cztery bramy torowe. Z tego bramy torowe o nr 1, 2 i 4 mają podobny wygląd. Jedynie 3. brama torowa, jako najnowsza, zdecydowanie różni się konstrukcją.
    4. Brama Torowa usytuowana jest między Zalewem Szczecińskim a Roztoką Odrzańską. Wymienione akweny stanowią część morskich wód wewnętrznych. Głównymi elementami stawy są: fundament, cylindryczny trzon, zewnętrzne wsporniki kratownicowe, galeryjki oraz pomost cumowniczy. Całość konstrukcji zwieńczona jest laterną, w której umieszczony jest układ optyczny, zawierający światło nawigacyjne. Przedstawiona poniżej zachodnia stawa 4. Bramy Torowej posiada barwę zieloną. Znajdująca się po przeciwnej stronie toru wodnego stawa wschodnia jest czerwona. Obydwie zostały zbudowane na dnie akwenu i mają identyczną konstrukcję. Poniższa galeria prezentuje ogólny wygląd stawy, elementy jej konstrukcji, wnętrze oraz widok ze stawy.




***

  autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik wejściowy do portu w Stepnicy

    Składający się z 2 staw, świetlny nabieżnik -wyznacza oś toru wodnego prowadzącego do Basenu Kolejowego. W związku z gruntowną modernizacją nabrzeży w tym basenie, również przednia (dolna) stawa została zbudowana od podstaw. Przedstawiona poniżej galeria zdjęć, prezentuje obydwie stawy nabieżnika.

Stawa górna:

Stawa dolna:

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Latarnia w Niechorzu – jak kameleon

    Latarnia Morska Niechorze wyróżnia się zgrabną sylwetką, dobrze widoczną zarówno od strony morza jak i od strony lądu. Również jej najbliższe otoczenie oraz widok z wieży budzą podziw.
Od sierpnia 2009r wyróżnia ją jeszcze jedna szczególna cecha. Otóż po zapadnięciu zmroku wieża wraz z przyległym budynkiem oraz otaczająca je roślinność zmieniają barwy! Dzieje się tak tylko od strony lądu, aby nie zakłócać działania światła latarni obserwowanego przez nawigatorów żeglujących po przyległym akwenie morskim. Pod tym względem, niechorska latarnia przypomina kameleona. Jednak to zwierzę zmienia barwy wyłącznie po to aby nie odróżniać się od otoczenia. Latarnia, wręcz przeciwnie -płynnie zmienia swoje kolory i staje się przez to jeszcze piękniejsza. Występują kolory; fioletowy, zielony, niebieski, naturalny kolor cegły i jeszcze inne.
Stało się to możliwe po realizacji projektu firmy Philips Lighting Poland, zrealizowanemu dzięki finansowemu zaangażowaniu Gminy Rewal. Zastosowano oświetlenie typu LED, a Latarnia Morska Niechorze jako pierwsza nad Bałtykiem, również po zachodzie słońca -prezentuje swą niewątpliwą urodę. Najlepiej będzie, to osobiście zobaczyć!
Załączona galeria zdjęć prezentuje latarnię w porze dziennej, widok z wieży na najbliższą okolicę, początek iluminacji i bajkową scenerię w czasie jej trwania. Niektóre zdjęcia wykonano podczas deszczu, dlatego ich jakość jest - jaka jest.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Latarnia morska "Kikut"

    Usytuowana jest przy północnym brzegu wyspy Wolin, pomiędzy latarniami Świnoujście a Niechorze. Opis techniczny tej latarni oraz jej historia znajdują się w zakładce: „Polskie wybrzeże”. Pod względem wysokości konstrukcji, Latarnia Kikut znajduje się na przedostatnim miejscu - wyprzedzając jedynie Jastarnię. Mimo tego, jej światło jest na znacznej wysokości. Jednak zaledwie 16% wzniesienia tego światła nad poziom morza wynika z wysokości wierzy. Dla sąsiedniej Latarni Morskiej Świnoujście, ten sam wskaźnik wynosi 95%.
    Zbudowana na wysokim wzniesieniu wieża o 15 m wysokości, posiada źródło światła umieszczone na rzędnej 91,5 m ponad średni poziom morza. Jest ono najwyżej położonym światłem nawigacyjnym z wszystkich piętnastu aktualnie czynnych, polskich latarń morskich. Średnia wzniesienia świateł z pozostałych 14 latarń, wynosi znacznie mniej, bo około 51 m. Z tego najniżej umieszczone jest światło Jastarni: 22 m n.p.m, a najwyżej - Rozewia: 83,2 m n.p.m.
Pod tym względem na całym obszarze wybrzeży Bałtyku, Latarnia Kikut zajmuje eksponowane 3 miejsce. Wyżej umieszczone są tylko dwa światła niemieckich latarń morskich. Pierwszą z nich jest Bastorf (Buk) o wzniesieniu 95,3m. Latarnia usytuowana została w Zatoce Meklemburskiej. Światło tej latarni morskiej jest również najwyższym w Niemczech. Drugą latarnią jest Dornbusch o 95m wysokości światła, zbudowaną na północnym krańcu wysepki Hiddensee (na zachód od wyspy Rugii).
    Najwyżej usytuowanym świetlnym morskim znakiem nawigacyjnym nad całym Bałtykiem (nie będącym jednak latarnią morską) jest światło, umieszczone na wysokości 110 m. Znajduje się ono na szczycie Maritim-Hotel w Travemünde. W jego sąsiedztwie znajduje się - nieczynna obecnie - latarnia morska.
Spośród bałtyckich latarń morskich o wzniesieniu światła powyżej 90 m, można wymienić jeszcze duńską Latarnię Morską Hammeren – zbudowaną na północno-zachodnim krańcu Bornholmu. Wzniesienie jej światła wynosi 91 m n.p.m.
    Wszystkie ww. latarnie usytuowane zostały na wysokich brzegach, natomiast wysokość ich wież jest stosunkowo niewielka. Wynosi bowiem od 15 m do 28 m nad poziom terenu, na którym zostały zbudowane. Wzmiankowane dwie latarnie niemieckie oraz jedna duńska mają klasyczne sylwetki w postaci wież, wraz z przylegającymi do nich budynkami gospodarczymi. Kikut natomiast posiada wyłącznie wieżę. Wynika to stąd, że w przeszłości budowla ta spełniała rolę wieży obserwacyjnej. Dopiero w 1962 r, po rozbudowie wieży i zainstalowaniu tam urządzeń elektrycznych oraz optycznych, stała się zautomatyzowaną latarnią morską.
    Przepisy budowlane, dotyczące bezpieczeństwa, uniemożliwiają jej zwiedzanie. Aby choć w części zmniejszyć to rozczarowanie, w poniższej galerii przedstawiono widok wieży od zewnątrz, układ optyczny i żarówki wraz ze zmieniaczem oraz część wyposażenia elektrycznego znajdującego się wewnątrz wiezy. Zdjęcia pochodzą z zasobów Urzędu Morskiego w Szczecinie.


 

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Dalba 44

   Jest znakiem świetlnym systemu bocznego (IALA), świeci światłem czerwonym o zasięgu 3,5 M (6,6 km). Dalba umieszczona jest na dnie akwenu. Wzniesienie światła nad średni poziom morza wynosi 8 m. Charakterystyka światła 1+(3). Jej światło jest zsynchronizowane z zielonym światłem Dalby 43, znajdującej się po przeciwnej stronie toru wodnego.

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Pławy

To, czego nie widać
 
    Okres zimy i wczesnej wiosny, to najlepszy czas aby ukazać pławy w ich pełnej krasie. Wraz z podwodnymi częściami, których nie widać – gdy pławy są zakotwiczone na swoich pozycjach. Jest to czas czyszczenie, konserwacji i malowania pław oraz ich łańcuchów kotwicznych i kotwic. Na załączonych zdjęciach ukazane są pławy ustawione na nabrzeżu już po zabiegach konserwacyjnych, oczekujące na uzbrojenie ich w łańcuchy i kotwice. Zostaną one załadowane na transportowce pław (statki serwisowe), które z wykorzystaniem GPS ustawią je na ściśle określonych pozycjach. Łatwo się to pisze, ale z transportem, remontami i konserwacją pław wiąże się cała logistyka. Bezpośrednio zaangażowani w to przedsięwzięcie są pracownicy Baz Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu i w Szczecinie, statki serwisowe i ich załogi. Cykl transportu, czynności remontowo – konserwacyjnych oraz ponownego transportu i ustawiania pław , powtarza się każdego roku.
    Dawniej pławy wykonywane były z drewna. Obecnie, zdecydowanie przeważają pławy metalowe. Pojawia się też coraz więcej pław wykonanych z plastyku, przy których zakres prac konserwatorskich jest znacznie mniejszy.
    Pływające znaki nawigacyjne w kompetencjach Urzędu Morskiego w Szczecinie wystawiane są na dużej przestrzeni – od świnoujskiej redy do portu w Szczecinie. To tylko na drodze wodnej Bałtyk Szczecin liczącej około 55 mil morskich (102 km). Ponadto oznakowane są tory wodne na Zalewie Szczecińskim, Cieśninie Dziwny, Cieśninie Świny, granica państwowa oraz w samych portach.
    Gdy wszystkie pławy są już na swoich pozycjach, można zaobserwować ich znaki szczytowe, światła, ekrany radarowe i oznaczenia numeryczne lub literowe. A czego nie widać? - Wielkiego nakładu pracy fachowców oznakowania nawigacyjnego, aby wszystko było zgodnie z międzynarodowymi i krajowymi przepisami!

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Polska Pława N-2
(nawigacyjna i meteorologiczna)

    Bezpieczeństwo żeglugi zależy między innymi od znajomości aktualnych warunków hydrometeorologicznych, występujących w konkretnym miejscu i czasie. Uzyskanie tych danych umożliwiają między innymi instrumenty pomiarowe zainstalowane na pławach zakotwiczonych na morzu w ściśle ustalonej pozycji geograficznej. Wyniki pomiarów, automatycznie przesyłane są drogą radiową. Opisywana pława N-2 spełnia zatem 2 funkcje równocześnie tj. nawigacyjną i meteorologiczną. Pława jest nawigacyjnym znakiem bezpiecznej wody. Z danych hydrometeorologicznych mierzy: kierunek i prędkość wiatru, temperaturę wody i powietrza, zasolenie wody, poziom wody i wysokość fali. Dane te przesyłane są drogą radiową do Urzędu Morskiego w Szczecinie oraz Kapitanatu Portu w Świnoujściu.

    Pława N-2 zakotwiczona jest w Zatoce Pomorskiej, przy torze północnym prowadzącym do portu w Świnoujściu - w pozycji geograficznej 54º14'40,9''N, 14º11'0,8''E. W odległości ok. 8,8 mil morskich (8,8 M) od pławy w kierunku zachodnim, znajduje się niemiecka wyspa Greiswalder Oie z latarnią morską o tej samej nazwie. Nieco dalej, bo w odległości około13,8 M w kierunku WSW usytuowany jest północno-wschodni skraj wyspy Uznam (Usedom) a w odległości 19,2 M w kierunku SbE -wejście do portu w Świnoujściu. Składa się ze stalowego cylindrycznego pływaka, posadowionej na nim konstrukcji kratownicowej, wyposażenia świetlnego, instrumentów pomiarowych i łączności radiowej oraz elementów kotwiących. Wyporność pławy wynosi 10 ton.

    Pława podlega oddziaływaniu wiatrów, prądów i falowania, szczególnie z kierunków w sektorze od NNW poprzez N do E. Elementami stabilizującymi ją na założonej pozycji, są dwie cylindrycznego kształtu, żelbetowe „martwe kotwice” o masach 5 i 3,5 tony. Kotwice posiadają w swych dolnych częściach półkoliste wgłębienia, powodujące lepsze ich umocowanie w materiale dennym. Pływak i kotwice połączone są ze sobą łańcuchem kotwicznym. Głębokość morza w miejscu zakotwiczenia pławy wynosi 14,6 m.

    Jest to obiekt o kształcie kolumny z galeryjką pomalowanej na biało - czerwone pionowe pasy, z kulą jako znakiem szczytowym.. Na wysokości 4,5 m.npm znajduje się białe światło o charakterystyce świecenia Iso 10s 5+(5) o zasięgu 5,5 M. Światło emitowane jest dookoła horyzontu. Wygląd pławy ilustrują załączone fotografie. Źródłami energii elektrycznej są akumulatory oraz solar.

    Pława obsługiwana jest przez Bazę Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu. Z uwagi na zagrożenie dryfującym lodem, zdejmowana jest na okres zimowy i ustawiana ponownie na pozycji z nastaniem wiosny.

    Przez wiele minionych wieków - jedynie wiedza i doświadczenie nautyczne nawigatorów, decydowały o pomyślnym zawinięciu statków do portów. Również i w obecnych czasach te umiejętności są niezbędne. Jednak znaczny wzrost ilości, wielkości i prędkości statków na morzach, przy równoczesnym lawinowym nasileniu się przewozów ładunków sklasyfikowanych jako niebezpieczne sprawia, że koniecznym się staje wykorzystanie nowoczesnych środków nawigacji - oraz wspomagających je urządzeń technicznych. Jednym z przykładów tego rodzaju urządzeń, jest opisana Pława N-2.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Załadunek, transport i kotwiczenie pław

    Jest to coroczny cykl technologiczny, dokonywany wczesną wiosną  ,zazwyczaj po zakończeniu sezonu lodowego. Proponuję, aby na podstawie konkretnego działania – pokazać jak to się praktycznie odbywa. Czas i miejsce akcji: trzecia dekada kwietnia 2011r., BON Szczecin oraz tor wodny prowadzący do portu w Wolinie i przystani w Gąsierzynie. Statek Syriusz pod dowództwem kpt. Michała Paszyna (byłego latarnika). Jego zadanie: uzupełnienie oznakowanie nawigacyjnego pławami na tym torze wodnym. Proces technologiczny ustawiania pław, odbywa się (w znacznym uproszczeniu) następująco:
Etap „0”
    Zaplanowane do ustawienia pławy, po ich uprzednim oczyszczeniu i zakonserwowaniu i uzbrojeniu, wraz z martwymi kotwicami i łańcuchami – ustawiane są na przewidzianym do tego celu miejscu na placu składowym.
Etap I
    Statek cumuje rufą do nabrzeża a układarka (sztaplarka) transportuje pławy w planowanej kolejności w zasięg urządzenia przeładunkowego statku. W tym konkretnym przypadku, jest to bramownica.
Etap II
    Załoga statku, dokonuje przeładunku pław (wraz z kotwicami i ich łańcuchami) z nabrzeża na pokład rufowy i zabezpiecza je przed ew. zsunięciem za burtę w czasie zwrotów, falowania i przechyłów.
Etap III
    Transport pław na statku w ściśle określone miejsce zakotwiczenia, każdej z nich. Wynika stąd konieczność optymalnego ustawienia ich na pokładzie, wraz z łańcuchami i kotwicami, już w etapie II.
Etap IV
    Dotyczy każdej pławy indywidualnie. Kapitan (z wykorzystaniem instrumentów precyzyjnej nawigacji GPS) naprowadza statek wraz z pławami w rejon kotwiczenia konkretnej pławy. Na jego komendę podaną poprzez rozgłośnię statkową, załoga woduje pławę i bierze ją na hol. Kotwica i łańcuch, pozostają jeszcze na pokładzie.
Etap V
    Kapitan podaje załodze, zmniejszające się odległości do miejsca rzucenia kotwicy tej pławy. W momencie osiągnięcia ściśle określonego punktu, kapitan nadaje akustyczny sygnał (syreną lub innym urządzeniem dźwiękowym) – będącym zarazem komendą rzucenia kotwicy pławy. Od tego momentu pława, zakotwiczona jest na zaplanowanej pozycji.
    Czynności zawarte w etapach IV i V, powtarzają się dla każdej pławy osobno.
*    *    *
    Przykładowe stawianie pław odbywało się w sprzyjających warunkach pogodowych. Załoga sprawiała wrażenie świetnie zgranej orkiestry, bezbłędnie wykonującej doskonale sobie znany utwór muzyczny. Przy  niekorzystnych uwarunkowaniach hydro meteorologicznych, sprawy z pewnością - znacznie się komplikują.
    M/S Syriusz, jako statek dyżurny UMS, otrzymał tego dnia jeszcze inne zadania. Otóż Kapitanat Portu Szczecin zgłosił przeszkodę nawigacyjną do natychmiastowego usunięcia. Była to wielka -głęboko zanurzona kłoda drzewa, dryfująca po akwenie. Dla zwykłego frachtowca lub holownika, to żaden problem. Najwyżej obetrze sobie nieco farby na kadłubie. Co innego jacht, lub motorówka. Może wówczas nastąpić przebicie poszycia i wywrotka. Natomiast szybki wodolot, na tej samej przeszkodzie – może już ulec poważnej katastrofie. Tak czy inaczej ta kłoda, a zaraz później następna – zostały bezzwłocznie odholowane i skutecznie zabezpieczone.
    Nierzadko zdarza się również, że niemieckie pławy – zerwane z kotwic zachodnią sztormową falą, dryfują na naszą stronę. Wówczas statki hydrograficzne UMS przeholowują je na ustalone miejsce odbioru.
    Ilustracją działania m/s Syriusz w tym konkretnym rejsie, jest załączona galeria zdjęć.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

„Mniej znane oblicze” Radiolatarni Morskiej w Świnoujściu

    Pełny opis latarni morskiej wraz z galerią zdjęć, znajduje się w linku latarnie morskie > polskie wybrzeże > Świnoujście oraz w linku zarys historii i techniki. Do zwiedzania udostępniona jest aktualnie wieża latarni i usytuowana na zewnątrz (od frontu) oraz w północnym skrzydle budynku „Ekspozycja Morska”. W niniejszym opisie, chciałbym głównie zwrócić uwagę na te części budynku latarni i jej otoczenia, które obecnie z różnych względów - nie mogą być udostępnione do zwiedzania.
    Zasadnicza część obiektu budowlanego znanego powszechnie jako Radiolatarnia Morska Świnoujście składa się z wieży, na której umieszczone jest światło nawigacyjne - oraz dwuskrzydłowego budynku otaczającego wieżę. Główne wejście (udostępnione dla zwiedzających) do latarni pokazane jest na zdjęciach o nr 1 i 2. Funkcjonalnie z radiolatarnią związany jest uwidoczniony na zdjęciu  nr 4, niewielki lecz stylowy budynek. Pełnią tu służbę latarnicy. Znajdują się tam również  podstawowe urządzenia techniczne, związane z pracą radiolatarni. Fragmenty wnętrza tego budynku, przedstawione są na fotografiach o nr 5 i 6.
    Po przeciwnej stronie głównego budynku (poza obszarem zwiedzania) znajduje się brukowany dziedziniec, ogrodzony żelaznym płotem (zdjęcia 3 i 7). Z dziedzińca prowadzą do budynku 2 ciągi schodów i 2 wejścia gospodarcze – osobne dla każdego ze skrzydeł budynku. Ten fragment budynku, pokazany jest na zdjęciu nr 3. Osobliwością dziedzińca na wysokości trzonu wieży jest to, że został tam ułożony z kamiennych płyt (w skali 1:1) kształt przyziemnej części przekroju trzonu latarni. Na zdjęciu nr 7, wewnątrz zarysu trzonu znajduje się 11 osób. Można stwierdzić bez wątpliwości, że bez nadmiernego tłoku zmieściło by się ich tam przynajmniej dwa razy więcej. Imponująca jest również grubość zaznaczonych murów. Nawiasem mówiąc, widniejące na zdjęciu osoby – to grupa członków naszego Stowarzyszenia ze Szczecina i Świnoujścia, która poświęciła sobotę i niedzielę na porządkowanie i konserwację zbiorów „Ekspozycji Morskiej”.
    Pewnego rodzaju ciekawostką natury budowlanej, jest pokazany na zdjęciu nr 8 fragment więźby dachowej oraz elementy sklepienia jednej z piwnic (zdjęcia nr 9 i 10).
    Budynek latarni morskiej w Świnoujściu zawiera znacznie więcej interesujących elementów. Tutaj pokazano zaledwie niektóre z nich. Jeżeli kiedyś powieją pomyślniejsze „wiatry finansowe”, to będzie można  (mam taką nadzieję) wyeksponować cały budynek z zachowaniem podstawowej jego funkcji – jako ważnego znaku nawigacyjnego.
    Radiolatarnia Morska Świnoujście emituje światło w 2 barwach oraz sygnały radiowe umożliwiające określenie pozycji statków na morzu. Według legendy, ta latarnia ma jeszcze jedną właściwość z dziedziny „białej magii”. Otóż jej fundamenty mają bezpośredni kontakt z wodami morskimi a te poprzez inne morza i oceany oraz wpadające do nich rzeki – z całą Kulą Ziemską. Dzięki temu, można przesyłać nasze myśli i uczucia dla bliskiej naszemu sercu osoby – gdziekolwiek ona się znajduje. Wystarczy oprzeć dłonie i czoło na murze latarni, zamknąć oczy i skupić się myślami na tej osobie. Następnie, należy położyć prawą dłoń w miejsce - gdzie bije nasze serce. To wszystko. Nasza pozytywna energia dotrze tam gdzie dojść powinna. Tak mówi legenda!

 Ekspozycja morska

    W północnym skrzydle budynku radiolatarni na pierwszym piętrze, znajduje się ekspozycja morska poświęcona głównie nawigacji. Zgromadzone tam eksponaty, stanowią zbiór różnych instrumentów i pomocy nawigacyjnych oraz mechanizmów użytkowanych dawniej na różnych statkach. Obecnie, postęp techniczny na morzu sprawił, że nawigacja oparta jest w głównej mierze na elektronice. Tym niemniej uważam że warto zapoznać się z urządzeniami i mechanizmami, które powszechnie stanowiły narzędzia pracy nawigatorów. Niektóre z eksponatów ukazane są w poniższej galerii. Zapraszam do zwiedzania.


Maszt autodromiczny
 
    Na skarpie naprzeciw wejścia do latarni morskiej, usytuowany jest wysoki maszt z zestawem tablic kierunkowych – ukazujących najkrótsze (autodromiczne) odległości w km do wybranych miejsc geograficznych oraz do wybraych miast. Punktem odniesienia jest świnoujska latarnia morska. Maszt zwieńczony jest symboliczną kulą ziemską oraz polską flagą. W linii N-S, tablice ukazują przybliżone odległości do obydwóch biegunów geograficznych. W linii W-E, odległości do atlantyckiego wybrzeża Ameryki Północnej oraz do Azji.
    Spośród miast, uwzględnione zostały m in Lwów i Wilno. Z tych regionów wywodziła się znaczna część ludności, zasiedlającej po ostatniej wojnie Pomorze Zachodnie.
    Maszt został ustawiony w 2007 r. z okazji 150 lecia działania latarni morskiej w Świnoujściu.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik Wejściowy - Stawa Młyny („wiatrak”)

    Dla mieszkańców Świnoujścia oraz licznych turystów, jest to zdecydowanie najpopularniejszy znak nawigacyjny. Znajduje się na głowicy zachodniego falochronu, będącym punktem zwrotu wędrówki po pięknej świnoujskiej plaży. Nic więc dziwnego, że „wiatrak” uważany jest za logo miasta i portu Świnoujście. Szkoda tylko, że niektórzy zostawiają na jego murach – niezbyt piękne napisy.
    Wielu docieka, co też kryje wnętrze tej specyficznej konstrukcji. Tych muszę rozczarować. Poza stalowymi schodami prostymi urządzeniami elektrycznymi i optycznymi – nic tam nie ma. Nawet laterny, z której można by się rozejrzeć dookoła. Za dnia panuje tam tajemniczy półmrok, ledwie rozświetlany małymi okienkami. Natomiast znacznie bogatsze są doznania akustyczne. Szczególnie podczas sztormów. Realnego wyglądu wnętrza nie oddają w pełni załączone zdjęcia. Wykonane zostały przecież - z użyciem lampy błyskowej.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik Wejściowy Świnoujście-Stawa Galeriowa.

    Stawa Galeriowa jest wyższą z wież Nabieżnika Świnoujście. Niższą wieżą, usytuowaną na głowicy zachodniego falochronu jest Stawa Młyny – popularnie znana jako „Wiatrak”. Nabieżnik Świnoujście, jako całość został wcześniej opisany w linku „Inne znaki nawigacyjne > Podejście do Portu Świnoujście od strony morza”.
    Głównym elementem konstrukcji Stawy Galeriowej jest posadowiony na fundamencie trzon rurowy. Do niego umocowane są spiralne, zewnętrzne schody, znak szczytowy w kształcie odwróconego trójkąta oraz laterna otoczona galeryjką. Smukły, ażurowy kształt pomalowanej na biało wieży – odróżnia ją zdecydowanie od staw innych nabieżników. W bezpośredniej bliskości Stawy Galeriowej, znajduje się kamienny fundament dawnej stacji kontroli ruchu statków.


***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Światło sektorowe Ińskie

    Stawa tego światła sektorowego, usytuowana jest po wschodniej stronie toru wodnego Świnoujście – Szczecin w pozycji geograficznej 53°32,3’N 14°38,0E. Jest to czerwono – biała wieża kratownicowa, składająca się z 3 segmentów o przekroju kwadratowym. Wieża zwieńczona jest laterną  przykrytą stożkowym daszkiem i otoczoną galeryjką. Do laterny prowadzą stalowe schody zabezpieczone poręczami. Całość spoczywa na betonowym fundamencie.
Wzniesienie światła wynosi 12 m npm.
Sektory świecenia są następujące: 011,3° białe 025,5° czerwone 107,0° białe 118,1°.
Zasięg świateł wynosi; białe 2 M (3,7 km), czerwone 1,5 M (2,8 km).
Okres świecenia 8 s, charakterystyka świecenia (1)+1+(1)+5 s.
    W pobliżu stawy znajduje się pomost służący do cumowania jednostek serwisowych. Wzdłuż wału przeciwpowodziowego przebiega droga z płyt betonowych. Droga prowadzi do miejscowości Święta.

***

 

 autor: Ziemowit Sokołowski

Oznakowanie nawigacyjne portu Mrzeżyno

    Ogólna charakterystyka techniczna oznakowania nawigacyjnego, została przedstawiona w linku Oznakowanie wejścia do portu Mrzeżyno. Na zdjęciach 1 -9 zostały zaprezentowane te same znaki nawigacyjne – z nieco innej perspektywy a niektóre z nich po zapadnięciu zmroku.

 Znaki nawigacyjne wejścia do portu
Światła na falochronach w nocy
Stawa światła sektorowego
 
 
Stawa światła sektorowego - górna część
Stawa światła sektorowego -  dolna część i zasilanie
Światło sektorowe
 
 
 
Nautofon Posadowienie nautofonu
Emitory dźwiękowe nautofonu, zwrócone w stronę morza


 

***

 autor: Ziemowit Sokołowski

Nabieżnik Łąki - Stawa Górna

    Położenie geograficzne: 53º33,1'N 14º37,7'E. Znak usytuowany jest na lądzie po wschodniej stronie toru wodnego, w odległości ok. 315 m od linii brzegowej Domiąży (morskie wody wewnętrzne).
Wraz ze stawą Łąki Dolne oddaloną o 431,5 m, wyznacza kierunek 354º części toru wodnego - dla statków idących ze Szczecina w stronę morza.
Wzniesienie światła wynosi 23mnpm. a jego zasięg 3,5M (6,5 km). Charakterystyka światła (1)+3 s.
Architektura tego znaku podobna jest do konstrukcji 6 staw bram torowych o nr 1, 2 i 4 oraz do górnych staw nabieżników: Mańków, Krępa, Raduń, Stepnica, Domańce, Bykowo, i Święta. Nowo zbudowana Brama Torowa-3 ma odmienną, uproszczoną konstrukcję – niestety, ze szkodą dla jej urody. Poniższa galeria zdjęć ukazuje stawę Łąki Górne u schyłku lata i w zimie, wejście do znaku oraz widok ze stawy.

***